από λόφο σε λόφο
"Ίσως το να 'μαι εκεί ψηλά, ανάμεσα στις δύο όχθες, αιωρούμενος πάνω από την κυκλοφορία, πάνω από τη ζωή και το θάνατο, στην κάθε άκρη των ψηλών τύμβων, των τύμβων που έλαμπαν μες στο φως του ήλιου που έσβηνε, με το ποτάμι να κυλάει αμέριμνα και ξένοιαστα, σαν τον ίδιο το χρόνο να κυλάει, ίσως κάθε φορά που περνούσα από κει πάνω κάτι να με τραβούσε δυνατά, κάτι να με παρωθούσε να το απόλαυσω, να εκφράσω έντονα τον εαυτό μου, να με διαλαλήσω . όπως και να χει, κάθε φορά που περνούσα από κει ψηλά αισθανόμουν και ήμουν αληθινά μόνος, και κάθε που συνέβαινε αυτό τότε το βιβλίο άρχιζε να γράφεται μόνο του, ουρλιάζοντας πράγματα που εγώ δεν ξεστόμισα ποτέ μου, σκέψεις που δεν είχα ποτέ εκφράσει, συζητήσεις που δεν έκανα ποτέ.."
ως εκεί που φτάνει το μάτι
No comments:
Post a Comment