το ροζ παντζούρι

Απέναντι, γύρω, από δίπλα, παντού πολυκατοικίες. Αδερφές, όλες γκρίζες, παλιές, ξεχασμένα αρχοντικές. Κάθε μπαλκόνι πλημμυρίζει από πρασινάδα. όλων των ειδών τα τροπικά φυτά ξεφύτρωσαν στα Εξάρχεια και καλύπτουν την αθηναϊκή βρώμα, γελάω. Σέρνω το βλέμμα μου εξιχνιάζοντας το μυστήριο των γειτόνων. Ξάφνου, σαν από πουθενά, εμφανίζεται ένα ροζ παντζούρι. Ένα ροζ παντζούρι. Ροζ όπως ένα ροζ μπαλόνι, όπως ένα φλαμένγκο. 

Θα ήταν άδικο να μην ανακαλύψω τι κρύβεται πίσω από αυτό το σπάνιο θέαμα στην οδό Καλλιδρομίου. 

εικόνα. Μια κυρία με άσπρα μαλλιά κάθεται αναπαυτικά στην χνουδωτή ροζ πολυθρόνα της, χαϊδεύοντας την άσπρη γάτα πάνω στα γόνατά της. Σιγοψυθιρίζει ψιψιψι. Αφήνει τη γάτα, πλέκει, ένα ροζ κασκόλ. ψιψιψι. Απόλυτη ησυχία, το τηλέφωνο δεν χτύπησε από προχθές. Εκείνη δεν μίλησε σε κανέναν από προχθές. Πλέκει. Μια λάμπα μόνο ακουμπισμένη δίπλα στο παράθυρο δίνει φως. Αχνοφαίνεται στο σαλόνι ο πίνακας με το σπίτι και το ροζ παντζούρι.

εικόνα. Χτυπάει το κουδούνι. Η Βανέσσα χθες τελείωσε το βάψιμο του σπιτιού και των παντζουριών. Έπρεπε να διαλέξει ένα χρώμα που να ξεχωρίζει, αναγνωρίσιμο. Ροζ λοιπόν. Της θυμίζει το παιδικό της δωμάτιο. Κλαίει, ο ήχος του κουδουνιού τη φοβίζει τόσο. Σκουπίζει γρήγορα τα δάκρυά της, μην χαλάσει η μάσκαρα, το έντονο ρουζ και το κόκκινο κραγιόν. Βάζει τις γόβες της, βρίσκεται πίσω από την πόρτα, μπροστά από τον πρώτο άνθρωπο που καλεί στο καινούργιο της σπίτι, μπροστά στον πρώτο της πελάτη. Οι δείκτες του ρολογιού μετακινήθηκαν μια ώρα. Η Βανέσσα ξεβάφεται, βάζει τις παιδικές τις πιτζάμες, κλαίγοντας με αναφιλητά κρύβει τα χρήματα ανάμεσα στα καλσόν και τις ζαρτιέρες. Κλείνει το ροζ παντζούρι, πέφτει για ύπνο και δεν κοιμάται.

το παντζούρι μόλις έκλεισε εμπρός μου.