όταν χαράζει: Ταξιδιάρα ψυχή

Ανάφη | Αύγουστος '16

Ένα μικρό οδοιπορικό, μία περιπλάνηση σε ένα από τα πιο μαγευτικά μέρη που έχω επισκεφθεί!

Το μικρό νησί της Ανάφης βρίσκεται στις Κυκλάδες, κάτω από τη Σαντορίνη, και είναι ένας επίγειος παράδεισος. Με μια πρώτη ματιά αυτά που αντικρίζεις είναι ο θεόρατος βράχος στο νότιο τμήμα του νησιού, η γραφική χώρα χτισμένη ψηλά και τα καταγάλανα και καθαρά κολπάκια που διαδέχονται το ένα το άλλο κατά μήκος του νότιου τμήματος. Ουσιαστικά, εκεί υπάρχει η περισσότερη κίνηση, καθώς το βόρειο τμήμα του νησιού είναι δύσκολα προσβάσιμο και ερημικό.

Η Ανάφη, όπως το βίωσα εγώ, είναι ένας τόπος όπου βασιλεύει η γαλήνη. Το φυσικό τοπίο είναι σχεδόν ανέγγιχτο, οι θάλασσες παρθένες και ο κόσμος που κινείται ταιριάζει απόλυτα με την ηρεμία που κυριαρχεί.

Επίσης, το νησί είναι ιδανικό για ελεύθερο κάμπινγκ. Υπάρχουν άτυπα δύο μεγάλες παραλίες που προσφέρονται, η μία είναι ο Ρούκουνας, όπου έμενα εγώ, και η άλλη το Κλεισίδι. Αν και δεν πήγα στο Κλεισίδι, σας προτείνω ανεπιφύλαχτα τον Ρούκουνα. Εκεί η παραλία είναι μεγάλη σε έκταση, με άμμο, καθαρά νερά, έχει θέα στον βράχο και πάνω από την παραλία υπάρχει η παλιά ταβέρνα του παπά, όπου η παχιά σκιά, το πεντανόστιμο μαγειρευτό φαγητό, η μουσική και το φιλόξενο κλίμα σε κάνουν να θέλεις να κάτσεις εκεί όλη μέρα.

Μία από τις διαδρομές που αξίζει να κάνετε είναι το μονοπάτι από τον Ρούκουνα προς τη χώρα, το οποίο διασχίζει παραλιακά το νησί και τις ομορφότερες παραλίες του, όπως η Φλαμουρού και το Κατσούνι.

Υπάρχει, όμως, κι ένα άλλο μονοπάτι από την αντίθετη κατεύθυνση, προς το Μοναστήρι. Το Μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής βρίσκεται στους πρόποδες του βράχου στην απαρχή του μονοπατιού που σε ανεβάζει στην κορφή, στην Ιερά Μονή Καλαμιώτισσας.

Ο βράχος της Ανάφης είναι ο ψηλότερος μονολιθικός βράχος της Μεσογείου με ύψος 463 μέτρα. Στην κορυφή του δεσπόζει ένα... θαύμα: η Ιερά Μονή της Παναγιάς της Καλαμιώτισσας, ένα εκκλησάκι που χτίστηκε εκεί το 1715. Το μισό τμήμα της εκκλησίας δίνει την εντύπωση πως αιωρείται και είναι άξιο απορίας πώς χτίστηκε κάτι τέτοιο σε ένα τόσο δύσβατο μέρος.

το Μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής

Το μονοπάτι, λοιπόν, που σε οδηγεί από το Μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής στους πρόποδες στην κορυφή και το εκκλησάκι είναι από τις ωραιότερες ορειβατικές αναβάσεις που έχω κάνει. Ένα μονοπάτι με αρκετά μεγάλη κλίση, με θέα που σου κόβει την ανάσα και με δυο τρία σημεία, κυριολεκτικά στο χείλος του γκρεμού!

Παρ'όλη την κούραση της μιάμισης ώρας ανάβασης, αυτό που αντικρίζεις στην κορυφή είναι δύσκολο να το περιγράψω με λόγια...

άνθρωποι σε τυχαία σκηνοθεσία

Το σούρουπο πλησίαζε και τα χρώματα του ουρανού γλύκαιναν. Γαλάζιο, μωβ, κόκκινο, πορτοκαλί, κίτρινο, ροζ. Όλοι περιμέναμε καρτερικά ώσπου ο μέγας ήλιος να γίνει μια κόκκινη μπάλα και αργά μα συνάμα γρήγορα να χαθεί πίσω από τη Σαντορίνη. Ο αποχαιρετισμός αυτός ήταν ονειρικός...

Πριν ακόμη, όμως, ξεθυμάνουν κι οι τελευταίες αποχρώσεις του σούρουπου ένα νέο καθηλωτικό καλωσόρισμα έφτασε. Το φεγγάρι, η πιο όμορφη σελήνη ξεπρόβαλε δειλά, σαν μέσα από τη θάλασσα αναδύθηκε από τα πέρατα των βυθών, αμόλυντη και άγια. Η μικρή σκιά στο πάνω δεξί του μέρος υποδήλωσε πως από εκείνο το βράδυ το φεγγάρι άρχιζε να χάνει τη δύναμή του, ώσπου να γίνει ένα νυχάκι που αστράφτει κι έπειτα πάλι πανσέληνος.

Ο παγωμένος αέρας στον βράχο μάς ανανέωνε, μάς έλεγε σιγοσφυρίζοντας να μείνουμε ξύπνιοι, να μην χάσουμε ούτε στιγμή μαγείας. Έτσι κι εμείς ανεβήκαμε στο πιο ψηλό σημείο της εκκλησίας, στο πιο ψηλό σημείο του βράχου, του νησιού. Και βλέπαμε αγκαλιασμένοι κι ενωμένοι αυτό το λαμπερό, παραμυθένιο θέαμα. Κι ένιωθα κοντά στον ουρανό και τα πουλιά, μακριά απ'τους ανθρώπους και τα σπίτια τους, το τεχνητό φως τους και τις τεχνητές ζωές τους. Κι ένιωθα ελευθερία, ένα με το είναι της ύπαρξης, ένιωθα αέρας. Εκείνο το βράδυ υποσχέθηκα να αφήνομαι...

Εκεί, λοιπόν, στο ψηλότερο άκρο του νησιού, όπου τα ακροδάχτυλά αγγίζουν τον ουρανό και τα μάτια διακρίνουν τον ορίζοντα, όπου ακούς τη σιγή του αέρα και μυρίζεις την αλμύρα της θάλασσας, εκεί οι αισθήσεις ανακαλύπτουν το μεγαλείο τους.

ανατολή

μακρινό

στην ταβέρνα του παπά ξεφύτρωσαν ξυπόλητοι ρεμπέτες.

το γεράνι λικνίζεται κι οι φυλλωσιές τραγουδούν

ο αγέρας σφυρίζει κι αυτός

και μεταφέρει με θράσος νότες και κλειδιά του Σολ ως τα κύματα.

τα βότσαλα χαίρονται για τον ερχομό του νεοφερμένου και κροταλίζουν.

δυο ψάρια πηδάν ενοχλημένα πάνω απ'το νερό

να δούνε τι συμβαίνει κι ο βυθός αναστατώθηκε,

στο μεταξύ, τα μπουζούκια κουρδίζονται

κι οι ξυπόλητες, γεμάτο αμμουδιές, πατούσες

χορεύουν αγέρωχες κι αισθησιακές.

κάποιος αγναντεύει,

το βλέμμα του βυθίζεται στα ουράνια πέρατα,

εισχωρεί στη γη,

διαπερνά τους βράχους.

ανυψώνει ευλαβικά το κεφάλι,

κοιτά τον θεόρατο βράχο

που στην κορφή του δεσπόζει μια εκκλησιά.

θαρρεί πως αντικρίζει μια μορφή εκεί ψηλά.

ανοιγοκλείνει τα βλέφαρα

κι η μορφή χάνεται.

τα όργανα συνεχίζουν να παίζουν

μα έχει ησυχία.

Κλείνει τα μάτια αποφασισμένος να φανταστεί

έναν σαμάνο ασκητή,

εκεί, στην κορφή του βράχου,

στους πρόποδες τ'ουρανού,

να σφυρίζει τη μελωδία

που ανθρώπινα χιλιόμετρα μακριά

έχει πλημμυρίσει τις ψυχές και την πλάση.

στο Μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής

πηγή της ζωής, ζωοδόχος.

μαυροντυμένες γυναίκες φορούν το πέπλο της λύτρωσης

και της απόλυτης αφοσίωσης.

γίνονται ένα με τη φύση

τα φυτεμένα κόκκινα γεράνια,

τους άγριους βράχους

και το νερό, το δροσερό, το ζωτικό.

εδώ, στις πύλες ενός ακατανόητου κόσμου

επιδίδονται καθημερινά σε μια θυσία

ψυχή τε και σώματι

μη περιμένοντας αντάλλαγμα

ασκούν ευλαβικά την αρετή

της υπομονής, της σκέψης και της νηστείας.

*Αυτό το ποίημα το έγραψα επηρεασμένη από το βιβλίο που με συντρόφευε εκείνες τις μέρες: το Σιντάρτα, του Έρμαν Έσσε. Εκεί όπου βρισκόμουν μπορούσα να αφουγκραστώ την ψυχή του Σιντάρτα, να διακρίνω την ουσία του και ίσως να ανακαλύψω τη δική μου.*

στο μικροσκοπικό ατμοσφαιρικό μπαρ "ο γλάρος" που σε υπνωτίζει, σε ρουφά