{έπειτα από την παρότρυνση μιας γνωστής-άγνωστης}

σύγκρουση δυο κόσμων

ο κόσμος γλίστρησε απάνω μου και μ'έλιωσε εκείνο το βράδυ

μέχρι τις 12 και κάτι τα μεσάνυχτα είχα γύρω μου ό,τι θα μπορούσα να επιθυμήσω
έβλεπα το μισογιομάτο φεγγάρι κι απέναντι τη φωτισμένη Αίγινα, 

μύριζα την αλμύρα της θάλασσας, 

άκουγα τη μελωδία της κιθάρας και τον παφλασμό των κυμάτων, 

γευόμουν στα χείλη μου τον έρωτα...

ο αισθησιασμός είναι η μέγιστη κινητοποίηση των αισθήσεων είχε γράψει ο Κούντερα

κι ένιωθα... ένιωθα πληρότητα, γαλήνη κι η ψυχή μου χαμογελούσε 

γινόμουν ένα με το κύμα,

έμπλεκα τα δάχτυλά μου στα μαλλιά του και σιγοτραγουδούσα...

βυθιζόμουν στον ποιητικό κόσμο των ονείρατών μου

ώσπου... 12 και κάτι... ένα τηλεφώνημα ενός φίλου... 

τα νέα εισέβαλαν με βία, χωρίς να με ρωτήσουν. 

84 νεκροί στη Γαλλία. ένας άνθρωπος πάτησε με φορτηγό Ανθρώπους στο όνομα κάποιου θεού, θεού που είχε πλάσει με τη δική του αρρωστημένη φαντασία. 

απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία. 150 νεκροί Άνθρωποι.

ο κόσμος γλίστρησε ασήκωτος, βαρύς. 

ο άλλος κόσμος, ο πραγματικός, όπου ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα κτήνος, μια απρόβλεπτη απειλή, ένα ακόρεστο θεριό. Γρυλίζει κι αντιμάχεται σε έναν κίνδυνο πλασμένο από τον ίδιο. 

Δεν μπορείς να ξεφύγεις από αυτόν τον κόσμο, πάντοτε θα σε κυνηγά σαν λυσσασμένη ίαινα και θα σε πλακώνει πριν προλάβεις να πάρεις μια τελευταία ανάσα, εκεί στη θάλασσα, απέναντι από τη φωτισμένη Αίγινα.

Θα εισβάλει και θα κατακτά το φρούριο του μυαλού σου χωρίς προειδοποίηση καμιά και θα πολεμά τον αντίπαλο κόσμο, εκείνον της μελωδίας και του έρωτα. 

Στο τέλος σου αφήνει παρακαταθήκη μια χούφτα δάκρυα. 

Δάκρυα ενοχής που εσύ μυρίζεις την αλμύρα της θάλασσας, ενώ ένα παιδί το αίμα. 

Δάκρυα απογοήτευσης που ο Άνθρωπος δεν τα κατάφερε. 

Δάκρυα νοσταλγίας για τον κόσμο του φεγγαριού που μόλις άφησες πίσω σου...

η Αίγινα από το Αγκίστρι | 15.07.2016