ωδή στους ιδιαίτερους ανθρώπους

Πού τους χάνεις πού τους βρίσκεις, είναι εκείνοι. 

Υπάρχουν κάποιοι μοναδικοί άνθρωποι εκεί έξω με ένα ιδιαίτερο χάρισμα: 

δεν μπορούν να το κρύψουν.

Αντιλαλούν από μέσα τους μουσική, αρμονικές μελωδίες.

Θέλω να γράψω μια ωδή στους ιδιαίτερους ανθρώπους.

Είναι αδάμαστα αγρίμια με λάμποντα μάτια, 

ακατέργαστα διαμάντια. 

Ένα νούφαρο πάνω στο βάλτο, 

μια αχτίδα στο ολοσκότεινο δωμάτιο.

Η αγκαλιά τους βρίθει φλόγες,
ο λόγος τους μαγεία,
μ'ένα φιλί τους και... ταξιδεύεις!

Ηχούν σαν κελαηδίσματα ολημερίς στ'αυτιά μου.

Δεν μ'αφήνουν ποτέ μόνη.

Περνούν από τα μάτια μου την ώρα που κοιτώ τον ουρανό

και βγαίνουν από μέσα μου με μιαν βαθιάν ανάσα.

Κουλουριάζονται στην ποδιά μου, 

παίζουν με τα μαλλιά μου.

Με χαϊδεύουν όταν είμαι λυπημένη,

ζεσταίνουν τα χέρια μου στο κρύο.

Τους συναντώ συχνά στα όνειρά μου. 

Παίζουμε επιτραπέζια και χορεύουμε. 

Όταν ξυπνώ, τους ψάχνω με μανία. 

Βγαίνω στον δρόμο και φωνάζω. 

Εκείνοι νομίζουνε πως παίζουμε κρυφτό 

και ποτέ δεν εμφανίζονται.

Γελώ 

και μετρώ... 

πέντε, δέκα, δεκαπέντε, είκοσι, εικοσιπέντε...

Ακόμη μετρώ, ξεπέρασα ίσως και το άπειρο...

lay down (instrumental) - Kostantis Papakonstantinou

Artwork by Yeji Yun