Λυπάμαι αν δεν δακρύζουν τα μάτια σου βλέποντας αυτή τη φωτογραφία. Λυπάμαι αν δεν σου κόβεται η όρεξη την ώρα που βλέπεις τα νέα των ειδήσεων. Λυπάμαι που τους προσπερνάς στο δρόμο. Λυπάμαι που δεν έχεις βοηθήσει έστω και λίγο. Λυπάμαι που αδιαφορείς, που δεν σε νοιάζει, που φοβάσαι, που κουνάς μοιρολατρικά το κεφάλι, που ζεις ατάραχος. Λυπάμαι που δεν είσαι άνθρωπος.
Λυπάμαι αν το ψευτοδίλημμα σου είναι αν θα πάρεις το ένα μοντέλο κινητού ή το άλλο, που έκλαιγες με λυγμούς επειδή έχασε ο Ολυμπιακός, που αλλάζεις κανάλι όταν βλέπεις το προσφυγόπουλο να πνίγεται, που ξοδεύεις χιλιάρικα στα μπουζούκια, που όταν ένας άνθρωπος σου ζήτησε λεφτά για μια τυρόπιτα του είπες ξερά "δεν έχω".
Λυπάμαι και πονώ που διαδηλώνεις κατά των κέντρων φιλοξενίας, που ψηφίζεις χρυσή αυγή, που είσαι φασίστας.
Λυπάμαι, όμως, και για 'σένα, πονόψυχε αστέ. Που έχεις εγκλωβιστεί στη φούσκα σου γελώντας, που απλώς ΔΕΝ ΣΕ ΝΟΙΑΖΕΙ.
Είσαι αηδιαστικός που δεν βοηθάς, που δεν σου καίγεται καρφί.
Ένα σου έμεινε, ένα, η ανθρωπιά. Ένα, και είσαι τόσο αχάριστος που το πετάς, που το αγνοείς, που το φτύνεις. ΔΕΝ ΣΕ ΝΟΙΑΖΕΙ.
Εγώ δεν θα σε υποχρεώσω να σε νοιάζει, αλλά όταν βλέπεις αυτή τη φωτογραφία, γαμώτο μου, θέλω να πνίγεσαι. Στα δάκρυα, στις τύψεις, στην ενοχή, στην οργή. Να πονάει η καρδιά σου.

Με αηδιάζεις, θέλω να κάνω εμετό. Είσαι υποκριτής. Σε άκουγα προχθές στο λεωφορείο, να αναλύεις με κάθε λεπτομέρεια ένα είδος μανικιούρ και να στραβοκοιτάζεις δίπλα σου τον έγχρωμο κύριο. Στην τηλεόραση, ως υπουργός της Αυστρίας, να εκφράζεις την απανθρωπιά σου με καμάρι. Στο σχολείο να μιλάς ακατάπαυστα για γκόμενες, για το facebook, το playstation και δεν ξέρω 'γω τι άλλο. Όλα τα ξέρεις, όλα σε νοιάζουν, εκτός από τους ανθρώπους. Ούτε τους ξέρεις, ούτε σε νοιάζουν. Παρόλ'αυτά το απόγευμα έγραφες στην έκθεση, στους τρόπους αντιμετώπισης των φαινομένων κοινωνικής παθογένειας, πως "πρέπει η κοινωνία να στηρίζεται και να αναπτύσσεται σε αξίες αλληλεγγύης, αλτρουϊσμού, σεβασμού". Αηδιαστικός είσαι. Δεν ξέρεις τι πάει να πει αλληλοβοήθεια, τι πάει να πει νοιάζομαι. Ξανά, ΔΕΝ ΣΕ ΝΟΙΖΕΙ.

Μου έφαγες πολύ χρόνο. Είτε είσαι η πλειοψηφία, είτε η μειοψηφία, σε όποια χώρα κι αν ζεις, δεν με νοιάζει. Γιατί λαμπεροί άνθρωποι υπάρχουν μέσα σ'αυτόν τον κουβά με τα σκατά και σε συνθλίβουν. Δεν φαίνεσαι, σε επισκιάζουν με το φως τους.
Άλλα ξεκίνησα να γράφω, σε άλλα κατέληξα. Ήθελα να μιλήσω για κάποιους όμορφους ανθρώπους από το Μαρόκο, τη Συρία, το Ιράν. Αλλά επειδή αυτοί υποφέρουν εξαιτίας σου, ασυνείδητα στράφηκα σε 'σένα.

Δεν ξέρω, όπως μου είπε κι ένα αγαπημένο πρόσωπο, ίσως πάντα θα υπάρχει έστω και μια χαραμάδα φωτός. Από εκεί πιάνομαι, προσπαθώντας να την ξεχειλώσω, να μας καλύψει ολόκληρους. Γιατί έστω και για ένα δευτερόλεπτο αν σκεφτώ πως χάσαμε, τότε θα μου 'χεις πάρει και το τελευταίο μου όπλο. Την ελπίδα. Δεν θα στη δώσουμε, όμως, αυτή, δεν θα μας την πάρεις. Δεν χάνεται η ελπίδα.