Μέρες δακρύων, σφίγγεται το στομάχι, δεν βγαίνει ούτε μιλιά.
Ήταν πολλοί, και ήταν άνθρωποι. Ήταν αθώοι, ήταν νέοι, ήταν ζωντανοί.
Ήταν Σύριοι, Λιβανέζοι, από τη Βηρυτό, ήταν Γάλλοι, ήταν αυτός, ήσουν εσύ, ήμουν εγώ.

Η Ευρώπη είχε από καιρό σαπίσει, μόνο που τώρα η βρώμα βγαίνει προς τα έξω και αρχίζει να μας πνίγει. Αναρωτιέμαι, γιατί μείναμε τόσο έκπληκτοι με αυτό που συνέβη στο Παρίσι; Δεν το περιμέναμε; Η πολιτική ενότητα στην Ευρώπη έχει κλονιστεί και ούτε καν οι λαοί της δεν πιστεύουμε σε αυτήν,  επομένως δεν είναι λογικό να είναι μια ένωση πλέον αδύναμη και ευπρόσβλητη;

Πάνε σχεδόν πέντε χρόνια που η Συρία βομβαρδίζεται και χώρες της Δύσης επεμβαίνουν δυναμικά είτε εξοπλίζοντας, χρηματοδοτώντας, είτε στέλνοντας στρατό. Ο μισός πληθυσμός σκοτώθηκε, ο άλλος μισός ξενιτεύτηκε και οι μισοί από αυτούς δεν τα κατάφεραν στο ταξίδι. Όταν η Δύση είχε γυρισμένη την πλάτη σε όλο αυτό, αλλά και στην Παλαιστίνη, στο Αφγανιστάν, όταν η αξία της ανθρώπινης ζωής είχε προ πολλού αμαυρωθεί, όταν τα 100 θύματα ήταν καθιερωμένος καθημερινός απολογισμός, πού ήμασταν;

Και τώρα, όμως, που δηλώνουμε "παρών", είμαστε όντως εδώ; Αλήθεια, νομίζουμε πως είναι αρκετό, μια προσευχή, μια προφίλ στο facebook, ένα tweet; Μακάρι να ήταν, αλλά δεν είναι. Η υποκρισία του ανθρώπου είναι κι αυτή μες στο παιχνίδι όπως ήταν πάντα. Οι συμπαθούντες μάλλον είναι αδιάφορα περιπλανώμενοι. Δεν αρκεί η συμπόνοια, δεν αρκεί η θλίψη. Χρειάζεται πράξη. Ψάξε και μάθε για τον πόλεμο στη Συρία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, μίλα με ανθρώπους, κατάλαβε κι ύστερα πράξε. Δεν αρκεί η στεναχώρια όταν βλέπεις τον πνιγμένο Αϊλάν, πήγαινε πρόσφερε στους πρόσφυγες, έλα σε αντιπαράθεση με έναν φασίστα και ταπείνωσε την επιχειρηματολογία του μιλώντας του για ανθρωπιά.

Η βία γεννά βία, ο φασισμός καραδοκεί, και το μόνο που μας έμεινε είναι η φωνή μας. Πολλοί υποστηρίζουν να κλείσουν τα σύνορα, να εμφανιστεί στρατός, να μπουν φράχτες. Θα είμαστε ασφαλείς λένε. Θα αποφύγουμε τον κίνδυνο. Αλήθεια, λοιπόν, "άνθρωπε", μπορείς να ζήσεις σε ένα φρούριο όταν απέναντι σου, ριγμένοι στο φράχτη, άνθρωποι θα σφαδάζουν, θα λιμοκτονούν, θα πεθαίνουν; Θα τους κλείσεις, λοιπόν, την πόρτα, "άνθρωπε";
Μπορεί να είναι αργά, μπορεί ήδη η ζημιά να είναι μεγάλη, αλλά αξίζει. Και αξίζει να υψώσουμε φωνή, ανάστημα και φρόνημα μπροστά στο ρατσισμό, στο φασισμό, στο ναζισμό. Ίσως έφτασε η ώρα να αποδείξουμε ότι είμαστε συνάνθρωποι και όχι απάνθρωποι. Να αποδείξουμε ότι τα θύματα της τρομοκρατίας δεν είναι "παράπλευρες απώλειες", αλλά αξίζουν όσο και η ζωή μας. Η ώρα να βγούμε στο δρόμο, να καταγγείλουμε την ενίσχυση των συρράξεων παγκοσμίως, να αγκαλιάσουμε τον πρόσφυγα, να διώξουμε τον φασίστα, να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας!