Στη ζωή μας θα δούμε πολλές ταινίες, όμως λίγες θα μας συγκινήσουν, θα μας προβληματίσουν, θα μας επηρεάσουν και ίσως... μας αλλάξουν! Άλλωστε αυτό είναι και το νόημα της έβδομης τέχνης, ο μακρινός κόσμος της οθόνης να αγγίξει τον δικό μας.
Μία από αυτές τις ταινίες είναι για 'μένα το "Hotel Rwanda".
Ας κάνουμε μια σύντομη ιστορική αναδρομή στην, όχι και τόσο οικεία μας, αφρικάνικη χώρα. Το 1994 η μικρή χώρα των χιλίων λόφων,Ρουάντα, ήρθε στο παγκόσμιο επίκεντρο για πρώτη φορά και αυτό εξαιτίας του εμφυλίου πολέμου που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στις δύο φυλές, τους Χούτου και τους Τούτσι. Δεν μιλάμε, όμως, απλώς για έναν ακόμη εμφύλιο στην Αφρική, μιλάμε για μια πρωτοφανή ανθρώπινη τραγωδία, όπου τα ποσοστά των θυμάτων ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Μέσα σε μόλις 100 μέρες έχασαν τη ζωή τους περίπου 1.000.000 άνθρωποι ενώ 2.000.000 αναγκάστηκαν να γίνουν πρόσφυγες! Η Ρουάντα έγινε η χώρα με τα περισσότερα ορφανά στον πλανήτη και βυθίστηκε ακόμη περισσότερο στην απόλυτη φτώχεια. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου αδέρφια σκότωναν αδέρφια, το 80% των γυναικών βιάστηκαν, ενώ η πλειοψηφία των κατοίκων που επέζησαν έγιναν φορείς του AIDS. Εδώ, λοιπόν, γεννάται το ερώτημα, πώς ο τότε σύγχρονος και "πολιτισμένος" δυτικός κόσμος άφησε μια ολόκληρη χώρα στο έλεος του πολέμου, δίχως να επεμβαίνει, έχοντας την πλάτη γυρισμένη;!
Δυστυχώς, μια παρόμοια εικόνα υπάρχει και σήμερα, όταν δεκάδες πόλεμοι ανά τον κόσμο ξεσπούν ο Ο.Η.Ε. και οι μεγάλες δυνάμεις φαίνονται ανίκανοι να αντιδράσουν και να σταματήσουν τις γενοκτονίες. Στη διπλανή μας Συρία ο μισός πληθυσμός έχει εγκαταλείψει τη χώρα ή έχει σκοτωθεί, στην Μέση Ανατολή οι τζιχαντιστές σπέρνουν τον βάναυσο θάνατο, ενώ ακόμη και στην Ευρώπη, οι τρομοκρατικές ενέργειες στην Ουκρανία δεν έχουν κοπάσει. Και αυτά είναι μόνο λίγα παραδείγματα... Εάν οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί ανά τον κόσμο στέκονται άπραγοι μπροστά σε τέτοιες απάνθρωπες τραγωδίες, τότε μάλλον ήρθε η ώρα ο καθένας μας ξεχωριστά κι έπειτα ως ένα ενιαίο σύνολο, να δράσουμε.
Είναι καιρός να αποδείξουμε πως η υπόσταση του ανθρώπου βασίζεται στην ανθρωπιά. Ένα τέτοιο παράδειγμα αμέριστης αλληλεγγύης και ανιδιοτελούς προσφοράς παρουσιάζει και η ταινία. Η πραγματική ιστορία του Πολ Ρουσεσαμπαγκίνα, ενός διευθυντή ξενοδοχείου στο Κινγκάλι της Ρουάντα, όχι μόνο με συγκίνησε, αλλά πλέον αποτελεί για 'μένα και την τρανότερη απόδειξη ανθρωπιάς, ένα αυθεντικό πρότυπο. Ο Πολ κατάφερε να σώσει από βέβαιο θάνατο 1.200 άτομα τα οποία φιλοξένησε στο ξενοδοχείο του προσφέροντας τους όχι μόνο ό,τι υλικά αγαθά διέθετε αλλά και σπάνια αγάπη. Ένας άνθρωπος με ελεύθερη σκέψη που δεν πίστευε σε φυλετικούς διαχωρισμούς, αψήφησε τον φόβο και τον κίνδυνο και έβαλε τους συνανθρώπους και την οικογένεια του πάνω από τον ίδιο του τον εαυτό.
Είναι δύσκολο να κατανοήσουμε την αξία τέτοιων πράξεων εάν δεν έχουμε ζήσει τη φρίκη του πολέμου, δεν έχουμε αναριγήσει στο άκουσμα των πυροβολισμών. Οι ανθρώπινες σφαγές, όμως, συμβαίνουν, και συμβαίνουν δίπλα μας, και είναι στο χέρι μας να επιλέξουμε να ενημερωθούμε και να αντιδράσουμε, αρχίζοντας από την ανάδειξη της ανθρωπιάς σε κάθε μας πράξη.
Μπορεί, λοιπόν, ο σκληρότερος εμφύλιος της Αφρικής να μην μεταδόθηκε από τα διεθνή μέσα και να έγινε γνωστός από μια ταινία του Χόλιγουντ, όμως, η ιστορία του σήμερα είναι γνωστή και συνεχίζει να πλάθεται.
Μία από αυτές τις ταινίες είναι για 'μένα το "Hotel Rwanda".
Δυστυχώς, μια παρόμοια εικόνα υπάρχει και σήμερα, όταν δεκάδες πόλεμοι ανά τον κόσμο ξεσπούν ο Ο.Η.Ε. και οι μεγάλες δυνάμεις φαίνονται ανίκανοι να αντιδράσουν και να σταματήσουν τις γενοκτονίες. Στη διπλανή μας Συρία ο μισός πληθυσμός έχει εγκαταλείψει τη χώρα ή έχει σκοτωθεί, στην Μέση Ανατολή οι τζιχαντιστές σπέρνουν τον βάναυσο θάνατο, ενώ ακόμη και στην Ευρώπη, οι τρομοκρατικές ενέργειες στην Ουκρανία δεν έχουν κοπάσει. Και αυτά είναι μόνο λίγα παραδείγματα... Εάν οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί ανά τον κόσμο στέκονται άπραγοι μπροστά σε τέτοιες απάνθρωπες τραγωδίες, τότε μάλλον ήρθε η ώρα ο καθένας μας ξεχωριστά κι έπειτα ως ένα ενιαίο σύνολο, να δράσουμε.
Είναι καιρός να αποδείξουμε πως η υπόσταση του ανθρώπου βασίζεται στην ανθρωπιά. Ένα τέτοιο παράδειγμα αμέριστης αλληλεγγύης και ανιδιοτελούς προσφοράς παρουσιάζει και η ταινία. Η πραγματική ιστορία του Πολ Ρουσεσαμπαγκίνα, ενός διευθυντή ξενοδοχείου στο Κινγκάλι της Ρουάντα, όχι μόνο με συγκίνησε, αλλά πλέον αποτελεί για 'μένα και την τρανότερη απόδειξη ανθρωπιάς, ένα αυθεντικό πρότυπο. Ο Πολ κατάφερε να σώσει από βέβαιο θάνατο 1.200 άτομα τα οποία φιλοξένησε στο ξενοδοχείο του προσφέροντας τους όχι μόνο ό,τι υλικά αγαθά διέθετε αλλά και σπάνια αγάπη. Ένας άνθρωπος με ελεύθερη σκέψη που δεν πίστευε σε φυλετικούς διαχωρισμούς, αψήφησε τον φόβο και τον κίνδυνο και έβαλε τους συνανθρώπους και την οικογένεια του πάνω από τον ίδιο του τον εαυτό.
Είναι δύσκολο να κατανοήσουμε την αξία τέτοιων πράξεων εάν δεν έχουμε ζήσει τη φρίκη του πολέμου, δεν έχουμε αναριγήσει στο άκουσμα των πυροβολισμών. Οι ανθρώπινες σφαγές, όμως, συμβαίνουν, και συμβαίνουν δίπλα μας, και είναι στο χέρι μας να επιλέξουμε να ενημερωθούμε και να αντιδράσουμε, αρχίζοντας από την ανάδειξη της ανθρωπιάς σε κάθε μας πράξη.
Μπορεί, λοιπόν, ο σκληρότερος εμφύλιος της Αφρικής να μην μεταδόθηκε από τα διεθνή μέσα και να έγινε γνωστός από μια ταινία του Χόλιγουντ, όμως, η ιστορία του σήμερα είναι γνωστή και συνεχίζει να πλάθεται.
No comments:
Post a Comment